Fietsen naar Leipzig, dag 3: van Kettwig naar Hattingen (16 juli 2025)

Voor vandaag is er regen voorspeld, met wat zon tussendoor. En zon betekent: weer even opdrogen. Dus dan is wat regen niet erg. En ook: 's middags zou het beter worden. Altijd een fijn vooruitzicht: eerst even doorbijten, om later te kunnen genieten. Hoe anders pakte dit uit... 

De route voert me langs de noordkant van de Ruhr, over een fietspad. Heerlijk fietsen. In het stadje Wierden komt een politie-auto me achterop. De auto blijft achter me rijden. Doe ik iets verkeerd? Mag ik hier niet fietsen? Ik ga aan mezelf twijfelen en stap af. Twee politie-agenten stappen uit, een man en een vrouw: "Fahren zie allein?" Ja hûh, dat zie je toch? "Stimmt. Es ist hier schön Rad zu faheren." Ach ja, als solofietser ben ik altijd wel in voor een praatje. Na wat plattitudes over een vrouw alleen op de fiets ("mutig"), wijzen ze me de route naar de supermarkt. 

Met een bak kwark, een paar appels en ingrediënten voor een avondmaal in mijn fietstas, strijk ik nog even neer bij de bakker voor een bak koffie. Die had ik vanochtend bij het ontbijt gemist. Hmm, een lekker taartje erbij. Ondertussen begint het buiten te miezeren...

Vlak voorbij Wierden, na een grote sluis, is de Ruhr uitgedijd tot een flink meer. De route voert er aan de zuidzijde langs. De miezer gaat over in regen. En vervolgens in een flinke plensbui. Dekking! Verderop staan twee oudere mensen onder een flinke boom; ik voeg me bij hen: "Wir fahren gerne in die Niederlande in den Urlaub, nach Zeeland." Het echtpaar is dolenthousiast over ons land. Tijdens mijn vakanties wil ik alleen positieve dingen over Nederland horen. En natuurlijk prijs ik op mijn beurt Duitsland de hemel in, al lijken ze dat maar nauwelijk te geloven. 

Als het bijna droog is, fiets ik over een oude spoorbrug naar gene zijde van de Ruhr. Ondertussen peinig ik mijn hersens: zal ik wel of niet een omweg langs Zeche Zollverein maken?. Dit oude steenkolencompex is Unesco Wereld Erfgoed. Ooit thuis op de bank, had ik mezelf voorgenomen dit te bezichtigen, maar met het huidige pokkeweer is het minder aantrekkelijk. Bij het beslispunt is het plots droog: God zegene de greep! Ik sla linksaf.

De route naar het oude industriecomplex, dwars door Essen, is geen aanrader. Maar het terrein zelf is fantastisch! Een enorm complex, met tal van fabrieksgebouwen en een fiets- en wandelroute er tussendoor. Schacht XII, met vier takelwielen bovenin, torent boven het centrale plein uit. Na ruim een eeuw steenkoolwinning is het complex in 1986 gesloten en enkele jaren later aangekocht door de deelstaat Nordrhein-Westfalen, in 2001 uitgeroepen tot Unesco werelderfgoed.

Een indrukwekkend stuk industrieel erfgoed, waarvan de erfgenamen zich blijkbaar bewust zijn van de schade. Zo lees ik op een fabrieksdeur: "Remember the earth is not dying, it is being murdered and the people murdering it have names and adresses. Create a movement that people want to join and stay in. We need to create a system that reduces our dependency on capitalism and destabilises it (...). We could create a parallel economy that would make the capitalist one irrelevant."

Met deze hoopvolle woorden, fiets ik via knooppuntenbordjes richting de Ruhr, over een leuke, groene route. Jammer dat het opnieuw gaat regenen. En niet zo'n beetje ook: het gutst eruit! Jasses. Ik zoek dekking onder een boom, die helaas al snel verzadigd raakt. Niet leuk, echt niet leuk... Kleddernat fiets ik over een fietspad richting Hattingen. Onderweg moet ik een plas doen, die ik qua nattigheid net zo goed op de fiets hadden kunnen doen. Maar ik houd het netjes.

Hoewel hoogzomer, heb ik het berekoud. Brrr... Ik ben het zat en strijk neer op Campingplatz Ruhrbrücke, waar ik de campingbazin moet opbellen om een plek te bemachtigen. Ze is niet erg toeschietelijk, want ik heb niet gereserveerd èn ze moet speciaal voor mij naar de camping komen om me in te schrijven. "Möchten Sie nicht noch ein Stück weiter fahren?" Nou nee, echt niet. Vijf minuten later overhandigt ze me de sleutel van het toiletgebouw. Oh, wat heb ik zin in een warme douche!

Na flink wat warm waterverbruik kom ik herboren het toiletgebouw uit. Zowaar, het is droog! Ik ga op de fiets naar de Alstadt van Hattingen, om te eten bij Italiaans restaurant Peppe 27. Mijn achterburen, twee Duitsers waarvan één een halve Italiaan, hebben zin in een onderonsje. Gezellig. Heerljk eten, leuk gezelschap, fijne ambiance. Mijn dag is weer goed. Ik maak nog even een ommetje door de oude binnenstad, vol vakwerkhuizen, en fiets via een omweg terug naar de camping. Lekker slapen...