Fietsen naar Leipzig, dag 9: van Eisenach naar Ettersburg/Weimar (24 juli 2025)

Na gisteravond nog naar de Wartburg te hebben gewandeld, ben ik vroeg onder zeil gegaan. Heerlijk geslapen. Bij het ontbijt kijken enkele jonge Aziatische vrouwen of wij ons met al het lekkers kunnen redden. Ik voel me een kapitalist. En dan blijkt dat ik niet eens voor het ontbijt betaald schijn te hebben en hier illegaal zit te bunkeren. Alsnog dit in orde maken. 

Vol de in remmen fiets ik de heuvel van Hotel Hainstein af. In Eisenach scoor ik een paar broodjes voor onderweg en zet vervolgens koers naar het westen. Vandaag wil ik Weimar bereiken, om daar morgen  rond te wandelen en musea te bezoeken. Weimar heeft immers een rijke historie, zowel politiek als cultureel. 

Landschappelijk is de route vandaag niet bijster bijzonder. Wél leuk is dat ik totaal onverwacht onderweg, in het dorpje Wechmar, op het Bach Stammhaus stuit. In dit huis heeft Vitus/Veit gewoond, de overgrootvader van Johann Sebastian Bach. Het huis is vooral gewijd aan diens stamboom en nazaten. In dit heerlijk kneuterig museum ben ik de enige bezoeker; ik krijg veel aandacht van de museummevrouw: "Sieh mal hier... und hier gibt es..."

Ik volg de D4-fietsroute. De Duitse fietsroutes vind ik goed fietsbaar en landschappelijk (relatief) aantrekkelijk. Bovendien zijn ze handig om op een fijne en mooie manier de grotere steden te doorkruisen, in dit geval de stad Erfurt: ik fiets door parken, de (prachtige) binnenstad en langs volkstuintjes. Een leuke route en ik raak niet één keer de weg kwijt. Al is het flink opletten met al die mensen, verkeerslichten, straatjes en tramrails. Op mijn volgepakte fiets slalommend door zo'n drukke stad voel ik me een echte wereldreiziger. 

Na Erfurt is het landschap ronduit saai: relatief leeg, met veel hoogspanningsleidingen. Even doorbijten dus. Gelukkig fietst het tamelijk makkelijk, hoewel ik uit het niks plots een heuvel van 14% moet bedwingen. Dus hup, weer naast de fiets. Nu het zweet dan toch goed op de rug staat, besluit ik ook een ommetje langs voormalig concentratiekamp Buchenwald te maken, bovenop de Ettersberg. Het kamp is in 1937 gebouwd voor het opsluiten van onder andere politieke tegenstanders van het naziregime, homoseksuelen, Sinti en Roma, joden en jehova's getuigen. Na het uitbreken van WOII werden vervolgens vanuit allerlei Europese landen hier mensen naartoe gedeporteerd.

Als ik bij het voormalig kamp aankom, is het inmiddels 17.30 uur. De gebouwen en tentoonstellingen gaan net dicht voor bezoekers, maar ik kan wel het terrein over fietsen. Vooral het voormalige 'hauptlager', waar de barakken stonden, is indrukwekkend, onder andere door de afmetingen, het hekwek en 'Jedem das Seine'. Geïmponeerd rijd ik daarna dwars door het bos de laatste paar kilometers naar de camping.