Als ik 's ochtends wakker word, tikt de regen op het tentdoek. Ik draai me nog even om. Een uurtje later regent het nog steeds. De weersvoorspelling doet me weinig hoop hebben: pas rond aan het einde van de middag zou het droog worden. Grmpf. Geen lekkere afsluiter van deze fietsvakantie. Pas vanavond om 22.00 uur gaat mijn Flixbus terug naar huis. Hoe moet ik deze dag nou rondkomen?

Het zit er al weer bijna op; dit wordt de eennalaatste fietsdag. In mijn hoofd ben ik al afscheid aan het nemen van dit fietsavontuur. Helpend daarbij is dat de bezienswaardigheden onderweg in een soort van 'herhaling' vallen: weer een Fahrradkirche, weer een burcht, weer een Gradierwerk. 

Gisteren ben ik naar Weimar geweest, met onder andere een wandeling door het Ilm park met daarin het Gartenhaus van de jonge Goethe en het Romanische Haus dat - in zijn zoektocht naar 'het schone' - (deels) door hem is ontworpen. In de stad heb ik ook het Schillermuseum bezocht, met een tentoonstelling over Faust, het toneelstuk van Goethe waarin een ambitieuze geleerde zijn ziel aan de duivel verkoopt voor het verkrijgen van kennis en macht. 

Na gisteravond nog naar de Wartburg te hebben gewandeld, ben ik vroeg onder zeil gegaan. Heerlijk geslapen. Bij het ontbijt kijken enkele jonge Aziatische vrouwen of wij ons met al het lekkers kunnen redden. Ik voel me een kapitalist. En dan blijkt dat ik niet eens voor het ontbijt betaald schijn te hebben en hier illegaal zit te bunkeren. Alsnog dit in orde maken. 

Vandaag heb ik Eisenach als doel, de stad waar in 1685 Johann Sebastian Bach geboren is. Ik wil daar het Bachhuis bezoeken, het museum dat aan hem is gewijd. Daarnaast staat nabij Eisenach het kasteel De Wartburg, een 'hoogteburcht' van bijna 1.000 jaar oud, die door de UNESCO als werelderfgoed is bestempeld. Bij gebrek aan camping in Eisenach heb ik een hotel geboekt, een fijn vooruitzicht. 

Gisteren heb ik een dagwandeling gemaakt bij de indrukwekkende Herkules op de Wilhelmshöhe (UNESCO Werelderfgoed). Net over de helft van de wandeling, vlak voorbij Teufels Mauer, ging de duivel los: wat een noodweer! Met nog 8 kilometer te lopen, verwerden de paadjes tot beekjes. Tot mijn slip toe nat, fietste ik terug naar de camping. Oh, wat had ik het koud! Terug op de camping kwam ik klappertandend bij, dankzij een looihete bak koffie, aangeboden door attente campingburen. 

Gisteren heb ik een rustdag ingelast, om mijn benen te ontzien. Dat is niet helemaal gelukt. 's Ochtends ben ik naar de bron van de Ruhr gefietst, om daarmee de Ruhrtalradweg te finishen. Toen ik me daarna installeerde voor de tent, met mijn e-reader, bekroop me al snel de gedachte: "Dat is toch jammer: in dit mooie landschap voor m'n tentje zitten lezen? " Dus heb ik een wandeling over de hoogste top van Sauerland gemaakt, de Kahler Asten. 

Wat een heerlijke nacht heb ik gehad, in een rustige kamer op een zacht bed. Met daarna een lekker ontbijt. Hoe fijn. Nu weer de fiets op, met als eerste stop het pittoreske Arnsberg. Ik neem de tijd om de binnenstad op de fiets te verkennen. Na vier dagen fietsen is er een zekere rust over me gekomen: ik heb geen haast meer. Al voel ik me niet dusdanig rustig dat ik het Sauerland museum ga bezoeken. Ik ben immers slechts 9 kilometer op weg...

Wat is het hier lieflijk: ooievaars in een landje, een begroeid sluisje, een mooi fietspad langs de Ruhr. Ik wissel een paar keer stuivertje met een vrouw op een driewieler die, net als ik, steeds weer even halt houdt om enkele foto's te maken. Zou ook zij bijna al die foto's naderhand van haar telefoon verwijderen? 

Voor vandaag is er regen voorspeld, met wat zon tussendoor. En zon betekent: weer even opdrogen. Dus dan is wat regen niet erg. En ook: 's middags zou het beter worden. Altijd een fijn vooruitzicht: eerst even doorbijten, om later te kunnen genieten. Hoe anders pakte dit uit... 

Vanochtend een ontbijtje met een mok heerlijke filterkoffie van de campingbaas. De zon schijnt al volop. Wat heb ik een ontzettende zin in deze fietsdag, verder Duitsland in, naar het begin van de Ruhrtalradweg. Omdat ik daar een routeboekje van heb, voelt dat als mijn eerste mijlpijl. 

Yessss..., ik ga weer alleen op pad! Hoe fijn! Natuurlijk, met z'n tweeën vind ik gezelliger. Maar dat weegt niet op tegen het avontuurlijk gevoel van alleen op weg te gaan. Zelf te kunnen beslissen, al is het maar over de vraag: "Ga ik hier linksaf of rechtsaf?" Zelf verantwoordelijk zijn. Zelf contacten aanknopen. Eigenlijk gewoon: mezelf zien te redden. Met als grote voordeel: alleen heb ik veel makkelijker en meer contact met andere mensen. Dus echt alleen? Nee, dat ben ik eigenlijk zelden.