Als ik 's ochtends wakker word, tikt de regen op het tentdoek. Ik draai me nog even om. Een uurtje later regent het nog steeds. De weersvoorspelling doet me weinig hoop hebben: pas rond aan het einde van de middag zou het droog worden. Grmpf. Geen lekkere afsluiter van deze fietsvakantie. Pas vanavond om 22.00 uur gaat mijn Flixbus terug naar huis. Hoe moet ik deze dag nou rondkomen?
In regenpak hijs ik mezelf de fiets op. Omdat ik vanwege de regen vandaag mijn daglenzen in heb, heb ik een leesbril nodig om de route te kunnen bekijken, maar die leesbril zit ergens onderin een tas. Met al die regen heb ik geen zin om die op te duikelen. En ja, dan gaat het makkelijk mis. "Hé, hier was ik zonet ook al!" Ik blijk gewoon een zinloos rondje van 10 kilometer te hebben gefietst! Mijn humeur was al niet best en daalt nu tot onder nul. Ik hoop dat ik niemand tegenkom die iets van mij wil, want de agressie zit vlak onder mijn huidoppervlak. Maar gelukkig is er geen mens op straat.
Na pakweg een kwartier klaart mijn slechte humeur wat op, terwijl de regen nog steeds op me neerdaalt. Ik rijd in ieder geval de goede kant uit, dat geeft rust. Het riviertje de Neue Luppe, verderop de Weiβe Elster geheten, leidt me naar Leipzig. Via de Elsterflutbelt rijd ik de stad binnen. Dat gaat makkelijk!
Het is maandag, waardoor slechts een beperkt aantal bezienswaardigheden in Leipzig open is. Ik ga eerst naar de Thomas Kirche, de laatste rustplaats van Johann Sebastian Bach. Hij was eerst in de Johanneskerk begraven, maar zijn beenderen zijn in 1949 overgebracht naar de Thomas Kirche, omdat dit 'zijn' kerk was: van 1723 tot zijn dood in 1750 was hij de muzikaal leider van de Thomas Kirche.
Daarna fiets ik naar het Mendelssohn Haus, waar de familie van componist Mendelssohn halverwege de 19e eeuw enkele jaren heeft gewoond. Ik laaf me aan zijn familiegeschiedenis en muziek. Hij kon ook niet onverdienstelijk schilderen. Weer zo'n alleskunner, net als Goethe. Befaamd is hij ook vanwege zijn (ingekorte) versie van de Matthäus-Passion van Bach, die hij in 1829 voor een groot publiek ten gehore gaf. Pas daarna kreeg de Matthäus-Passion de grote bekendheid en lof die het stuk nog steeds geniet.
Als ik het Mendelssohn Haus uitkom, is het droog: hoe fijn! Sterker nog, de zon doet een poging om door de wolken heen te schijnen. Wow! Ik fiets een rondje door de stad, naar de oude industriewijk Plagwitz, dat een nieuw leven is ingeblazen. Vooral jonge mensen lijken hier hun stek te hebben gevonden; het doet 'hip' aan. Als ik langs het Karl-Heinekanaal een drankje met een taartje geniet, voel ik me een misplaatste oude hippie.
In een park kleed ik me om, fris me op, werk mijn dagboek bij en lees nog wat op de e-reader. Vervolgens nuttig ik een salade bij een veredelde snackbar, op een bankje aan een drukke straat. Het leven trekt aan me voorbij. Zal ik nog eens naar deze stad terugkeren? Daarna fiets ik naar het busstation, waar rond 21.30 uur mijn trouwe fiets achterop de Flixbus wordt gehangen. Het doet een beetje pijn dat wij nu gescheiden worden: hij buitenop en ik binnenin. Het is al donker als de bus koers zet naar het westen, over 12 uur zal ik alweer thuis zijn. Elke fietsdag heen wordt teniet gedaan door één busuur terug. Ik zal mijn herinneringen koesteren.
Etappe: 42 kilometer naar en in Leipzig, met 75 hoogtemeters
Reactie plaatsen
Reacties