Trekvogelpad, dag 10: van Maarn naar Leersum (2 april 2026)

Het is alweer ruim drie maanden geleden dat ik een etappe van het Trekvogelpad heb gelopen, dus hoog tijd om verder te gaan. Bovendien wil ik graag oefenen met het lopen met een rugzak, omdat ik in de meivakantie naar de Pyreneeën wil. Dus heb ik vanochtend mijn rugzak met zo'n 10 kilo aan boeken gevuld én mijn 'zware' bergschoenen aangedaan. 

Het is grijs vandaag, een graad of 10. Prima loopweertje, maar mijn bergschoenen maken de tocht van meet af aan zwaar. Deze bergschoenen bewegen weinig mee; het geklos over het asfalt doet pijn aan mijn voeten. Gelukkig duikt de route even later het bos in. Ik loop een één-tweetje met een wandelend vriendinnenstel: ik haal hen in, zij halen mij in, ik haal hen in. Een beetje golvend gaat het pad door het bos, soms rechtuit, soms kronkelend. Ik beklim uitzichttoren De Kaap, met uitzicht over de Kaapse bossen, in grijs gehuld.

In Doorn schiet ik een restaurant in voor een icetea met cheesecake. Tijdens wandel- of fietstochten mag ik van mezelf altijd los gaan met gebakjes. Mijn buurman van over de 70 vindt het 'stoer', zo met die rugzak. Als ik vertel dat het slechts een oefentochtje is, met een rugzak vol boeken, toont hij zich helemaal onder de indruk. En stiekem geniet ik van die bewondering. Ach ja...

De route laat Huize Doorn links liggen. Toevallig had ik dat enkele weken geleden al bezocht, inclusief rondleiding over keizer Wilhelm II die hier vanaf 1919 tot zijn dood in 1941 in ballingschap heeft gewoond. Door de landerijen loop ik naar Langbroek. Het begint te spetteren. In een portiek van een buurthuis/pastorie nabij de kerk vind ik een schuilplaats. Mijn voeten hebben het zwaar. 

Na Langbroek voert de route vooral over landweggetjes, eerst langs landgoed Sandenburg. Veel weilanden en zo her en der wat plukjes bos. Op een lange landweg gooi ik de rugzak van me af om in de greppel een plas te plegen. Daarna ga ik er lui bij liggen. Inmiddels zijn niet alleen mijn voeten toe aan rust, maar ook mijn rug. Het vriendinnenstel komt weer langszij, met een zuinig "dag". 

Bij landgoed Broekhuizen maakt de route een lus. Hoewel ik het zat ben - blaren - volg ik gedwee de rood-wit tekens. Ik zal dit volbrengen, zwaar of niet! Blij zit ik even later in Leersum in de bus. Eén ding weet ik zeker: deze stugge bergschoenen zijn ongeschikt voor tocht in Nederland. Logisch ook, in dit land zonder bergen.