GR10, dag 2: van Col d'Ibardin naar Sare (26 april 2026)

Heerlijk geslapen. Om 7.30 uur zit ik aan een Frans ontbijt: stokbroodje met jam, met een kop koffie en glas sinaasappelsap. Hier ga ik vast niet lang op kunnen lopen... We zullen zien. Het is nog rustig op straat als ik op weg ga. Na het dorp gaat het pad de bossen in, tamelijk kalm omhoog langs een beekje. Op een plateautje staan de resten van muurtjes uit vervlogen tijden, inclusief enkele dolmen: rechtopstaande stenen als begraafplaats. 

De eerste trailrunner kruist mijn pad. Hij danst lichtvoetig over de stenen. Hij blijkt niet de enige: naar en vanaf Olhetta lopen veel trailrunners. Waar ik met moeite omhoog kom, lijken zij over het pad te vliegen. Ook lopen hier veel wandelaars. De parkeerplaats bij Olhetta blijkt een goede uitvalsbasis. Op weg omhoog haal ik een drietal Françaises van in de twintig in. Eén van hen heeft het moeilijk: "Pfff... This is hiking, right? It's the first time in my life." Ze moet lachen dat ik haar inhaal, met mijn grote rugzak op. Eén van de andere neemt met mijn smartphone een foto van me. "Merci!"

Op de Col des Trois Fontaines is het druk: voor veel wandelaars lijkt dit het doel voor vandaag. Ik loop de col over om even verderop uit te rusten. In de verte hoor ik het toeristentreintje van Rhune; met de verrekijker zie ik 'm de berg op kruipen. Als ik later verkeerd loop en me omdraai, kom het treintje net weer terug van de top. Enkele kinderen zwaaien naar me; ik zwaai enthousiast terug. 

Het pad naar beneden is stenig en gruizig. Eén keer glijd ik uit en val op mijn gat. Meerdere keren lukt het me wél om overeind te blijven. Het vraagt wat concentratie. In het dorp Sare zijg ik neer op een terras. Ik heb zin in een gebakje, maar dat hebben ze niet. Als ik even later mijn limonade wil afrekenen, staat op de bar een schaaltje met macararons, slagroom en aarbeien klaar. Hé, als ik dat had geweten! Het blijkt dat de kok dat alsnog voor mij had gemaakt: "If you still want it. Otherwise, I'll eat it." Nou, kom maar op!

Ik bezichtig vervolgens nog even de Baskische kerk van Sare: donker, met houten galerijen en een verguld altaar. Even verderop, in het gehucht Lehenbizkai, zet ik op de officieel nog dichte camping mijn tentje op. In de vroege avond ga ik bij het tegenover gelegen hotel eten: een goed vegetarisch maal! Ik spreek voor de volgende morgen gelijk voor het ontbijt af. Als ik terugkom op de camping blijkt ik een campinggenoot te hebben die ook de GR10 loopt én goed Engels spreekt: "Nice!"