GR10, dag 4: van net voor Bidarray naar Saint-Étienne-de-Baïgorry (28 april 2026)

Wat heb ik heerlijk geslapen. Niet in één ruk door - dat lukt sowieso niet op dit dunne noppenmatje - maar wel lekker lang en diep. Ik voelde me hier heerlijk besloten en veilig. En 's ochtends voor de ochtendplas gewoon hurken naast de tent: hoe simpel kan het leven zijn! 

Het is mistig als ik op pad ga naar Bidarray, dat ongeveer 6 kilometers gaans ligt. De route voort eerst over een asfaltweggetje en daarna over een paadje door de landerijen en bossen, grotendeels bergafwaarts. Het pas komt uit op een grote parkeersplaats met een opfrisvoorzieningen, een kerkje, een dicht restaurant en een mini-supermark. Ik vul mijn eten aan met lekkers voor onderweg. 

Vanaf nu gaat het pittig worden. Het is inmiddels al over tienen en ik heb nog een hele etappe voor de boeg, met een flink aantal hoogtemeters. Het zal zwaar worden, misschien te zwaar? Maar die gedachte duw ik terzijde. Want hier in Bidarray al mijn tent opzetten, dat vind ik geen optie. Ik ga gewoon op weg en zie wel hoe het loopt. 

Het pad gaat steil omhoog. Al snel zweet ik als een otter. Verder en verder omhoog, vlak langs de Harriondi van 495 meter. Daarna stijgt het pad nog steeds flink, maar gaan de kuiten niet meer in brand. Beneden was de mist opgeklaard, maar nu loop ik opnieuw de mist in. Het geeft een mysterieuze sfeer. Ik hoor de paardjes eerder dan ik ze zie. Mensen zijn hier niet; ik voel me alleen op de (kleine) wereld.

Geleidelijk aan klim ik naar het licht toe. Het zou toch niet dat straks de zon doorbreekt? Nee, dat gebeurt inderdaad niet. Het blijft bewolkt, maar plots is de mist wel weg. Als ik me op de helling omdraai, zie ik dat het wolkendek onder me ligt. In de verte steken er enkele bergtopjes bovenuit. "Wauw!" Wat is dit ontzettend mooi! Het wolkendek lijkt een wattentapijt, waar je zó in zou kunnen duiken. Genietend van dit formidabele uitzicht, beklim ik de Pic d'Iparla (1.044 meter), het hoogste punt van vandaag. 

Op de afdaling naar de Col d'Harietta kom ik vier jonge landgenoten tegen die me vragen op welke plekken ik slaap. Zij blijken steeds wild te kamperen: "We hebben geen geld." "Officieel mag het niet," zeg ik als een belerende schooljuffrouw. "Te hard rijden mag ook niet." "Ik ben een braaf mens." De leider van het groepje waarschuwt me nog voor sneeuw, enkele etappes verder op de GR10. Ik wuif het weg: "Ik blijf laag." We vervolgen onze weg: zij omhoog en ik omlaag.

Ik mijmer nog wat na over onze conversatie en let daardoor niet goed op. Roetsj!, Op wat kiezels ga ik onderuit. Shit! Ik laat me even van de schrik bekomen; gelukkig zijn de jongeren al uit zicht verdwenen. Ik neem de schade op: een schaafwond aan mijn been en bloed aan mijn pink. Waar heb ik in vredesnaam die pleisters gelaten? Om het bloed te stelpen, bind een stuk wc-papier om mijn pink en grijp vervolgens stevig in mijn stok. Ja, zo blijft dat papiertje voorlopig wel zitten. 

Op de Col d'Harietta overweeg ik de alternatieve route naar Urdos te nemen, voor een overnachting in het hotel aldaar, maar zie op mijn telefoon dat het hotel tijdelijk gesloten is. Dan maar door, omhoog, naar de kam toe. Soms loop ik in de mist en soms trekt het wolkendek open, met uitzicht over het dal. Mooi. Eindelijk zet de afdaling in, naar Saint-Étienne-de-Baïgorry. En die afdaling is lang, heel lang, ontstellend lang. Langer dan lang. Heel lang. 

Pas om 19.30 uur loop ik het dorp binnen. De supermarkt is net dicht en de horeca is al sowieso nog niet open, omdat het nog te vroeg in het seizoen is. Op de gemeentecamping prik ik mijn tentje neer. Mijn diner bestaat uit twee plakken Emmenthaler en een half zakje macadamia's. Ik ben zó moe dat het me niets uitmaakt. Ik heb vooral zin in een douche en wil daarna slapen. Verder maak ik me zorgen over de tekenbeet die ik twee weken geleden heb opgelopen, die is uitgemond in een ontstellend grote rode vlek. "Dit is vast een besmette teek geweest en nu krijg ik de ziekte van Lyme," zit ik mezelf ongerust te maken. Morgen maar eens een dokter opzoeken. Mijn lijf zegt dat het sowieso tijd is voor een rustdag.