GR10, dag 5: van Saint-Étienne naar Saint-Jean-Pied-de-Port (30 april 2026)

Na een rustdag met doktersbezoek, heb ik reuze veel zin om op pad te gaan. De dokter had naar mijn been gekeken en vroeg: "What do you want from me?" In de volste overtuiging dat ik door een besmette teek was gebeten, zei ik: "A treatment." Hij vond het onzin: "Just monitor it." De rode vlek op mijn kuit, van zo'n 7 centimeter doorsnede, leek volgens hem te weinig op een ring als gevolg van een beet van een besmette teek. Het kan psychisch zijn, maar de rode vlek lijkt vanochtend plots een stuk kleiner. 

Er staat vandaag een simpele tocht op het programma: één berg op, de Munhoa (1.021 meter), en vervolgens die berg weer af. En dat in zes wandeluren. Het is zonnig weer: wauw, dit had ik nog niet meegemaakt! Wat een ver uitzicht en wat een mooie kleuren! En gelijk is het ook warm; als ik de berg op klim, breekt het zweet me aan alle kanten uit. 

Zoals bijna elke wandeldag is het in mijn hoofd tamelijk leeg. Er komen enkele vraagstukken langs, maar op de één of andere manier lukt het me niet daar diep over na te denken. Als ik met iemand anders zou lopen, zou dat waarschijnlijk anders zijn geweest. In dialoog komt er meer diepgang. Nu blijft het vooral bij 'mijmeren', bijvoorbeeld over liefde, vriendschap en geluk.

Eén van de vragen die ik me stel, is of ik manlief tekort doe met al deze solo-tochten. Ik belicht de vraag van meerdere kanten, laveer tussendoor langs stenen en kijk naar de gieren, en kom vervolgens niet tot een conclusie. Hier te lopen doet recht aan meerdere waarden die ik van belang vind, zoals autonomie en avontuur. Thuis te zijn, doet weer recht aan andere waarden die ik ook belangrijk vind, zoals samenleven en bijdragen aan een groter geheel. Het mag er allemaal zijn. 

De route is simpel en na pakweg 5,5 uur loop ik Saint-Jean-Pied-de-Port binnen, een pittoresk stadje waar veel pelgrims hun wandeltocht naar Santiago de Compostela beginnen. Het stikt er dan ook van de wandelaars, buitensportzaken, toeristenwinkeltje, gîtes en horecagelegenheden. Dat is even wennen. Na mijn tent op de stadscamping te hebben opgezet, woon ik een kerkdienst bij waar de pelgrims worden ingezegend. Ik hoor er niet bij en blijf in de kerkbanken zitten. 

's Avonds dub ik wat ik de komende dagen ga doen. Volgens de campingeigenaar kom ik over enkele  dagen de col La Pierre-Saint-Martin tegen, waar ik niet overheen kan vanwege de sneeuw. Daarnaast wordt er meer regen voorspelt en een lagere temperatuur. Vanwege gebrek aan OV de komende zes dagen heb ik geen mogelijkheid om tussentijds uit te stappen, hooguit om me om te draaien en terug te lopen. Ik betwijfel of het slim is om door te gaan en besluit er een nachtje over te gaan slapen.