Trekvogelpad, dag 11: van Leersum naar Rhenen (6 juni 2026)

De bus levert me af in Leersum, waar ik de route oppik voor een dagwandeling naar Rhenen. Een bewolkt dagje, want gunstig is, want vanwege mijn antibioticakuur moet ik uit de zon blijven. Niet dat ik ziek ben, maar een besmette teek heeft voor rare ringen op mijn huid gezorgd. De antibiotica moet de ziekte van Lyme buiten de deur houden. Ik voel me prima, al meen ik pijn in mijn knieën te bespeuren. En voel ik mijn heupen nu ook wat knarsen? 

Ik probeer de hypochonder in mij te onderdrukken. Om mezelf niet al te veel uit te dagen, heb ik het gewicht van mijn rugzak beperkt tot 8 kilo. Over vijf weken wil ik weer de Pyreneeën in, Lyme of niet. En dan moet mijn lijf weer pakweg 13 kilo aankunnen. Een kilo per week optrainen, had ik bedacht. Op dat soort bedenksels ben ik dol. Als ik straks weer als een hinde door de bergen loop, ben ik er ook van overtuigd dat het heeft gewerkt. 

Vandaag geen bergen. Na 2 kilometer verharde kilometers bij Leersum slaat de route een leuk paadje linksaf in, door een smalle strook met bomen en struiken. Het zoemt en tjilpt van jewelste: wat een dierenleven! Ik krijg prompt weer vertrouwen in de herstelkracht van de natuur. Op landgoed Zuylenstein, even verderop, heeft in 2021 een flinke valwind huisgehouden, waardoor brede stroken met bomen zijn neergehaald. De stichting die het landgoed beheert, pakt de kans om hier een gevarieerd en toekomstbestendig aanbod aan bomen en struiken te planten. 

Bij kasteel Amerongen is het een drukte van gewelste, vanwege de rozendagen. Ik probeer niet te denken aan allerlei pesticiden en loop snel door. De route voert over de rand van de Bovenpolder met de Nederrijn rechts en de stuwwal van de Utrechtse Heuvelrug links. Het uitkijkplatform is blijkbaar gevaarlijk, want hermetisch afgesloten met een hoog hek. Vlak voor Elst duikt de route het bos in. Ik trotseer enkele hoogteverschilletjes, met als topper de Elsterberg van 62,5 meter. 

Bos, bos en bos, maar wel gevarieerd bos, met afwisselende soorten paden. Met soms een doorkijkje naar de lager gelegen polders en passages door open velden. En tussendoor ook nog een halve ronde langs de Paasheuvel en uitzicht over (voormalige) zandgroeve De Dikkenberg. Wandelaars, hardlopers, fietsers en paardrijders; het is gezellig druk, zonder in files te lopen. 

Na De Dikkenberg komt een jongeman me tegemoet die plots even van het pad afwijkt om een mini-heuveltje te beklimmen. Net voor mijn neus kruist hij weer mijn weg. "Zo, fijn een topje meegepakt?" vraag ik hem lachend. Hij reageert met een stoere beweging van zijn gebogen arm naar voren, de vuist gebald, twinkels in zijn ogen: "Yes!!!"

Nagenietend van deze ontmoeting daal ik af naar het mooie Rhenen, waar de route via leuke paadjes doorheen voert. In de binnenstad trakteer mezelf op een flinke hoorn softijs. Al likkend loop ik de uiterwaarden in, over een smal fietspad. Vlak na het viaduct ga ik van de route af, richting station: het is weer mooi geweest, ook voor mijn knieën. En dat was het ook echt: mooi. Ik heb ervan genoten!