GR5, dag 3: van Rockanje naar Battenoord (6 mei 2026)

Na een fris, maar lekker nachtje op camping de Houten Paardjes, ga ik op pad. Eerst weer het mooie paadje de duinen door, naar de zee. Dan over het strand naar de Haringvlietdam. Impossant, zo'n lange dam, maar wel heel veel asfaltkilometers. Aan de overzijde, op Goerree-Overflakkee, zoek ik in de haven naar een bakje koffie, maar de vislucht verdrijft de lust daarin. Laat maar...

Inmiddels ben ik al twee keer voorbij gefietst door dezelfde klas pubers. Verderop staan ze op de parkeerplaats te wachten. Waarop? Met m'n zware rugzak sjok ik wat sullig voorbij. Ik voel ze kijken: "Is dat mens wel goed bij d'r hoofd?" Of zijn dit mijn eigen gedachten? 

Bij Kwade Hoek verlaat ik het asfalt. Hèhè. Kwade Hoek is een buitendijks natuurgebied op de punt van Goeree-Overflakkee, dat nog steeds aangroeit door zand vanuit zee. Het schijnt vroeger een verraderlijk gebied voor de scheepvaart te zijn geweest, vanwege de vele zandbanken. Een heel kwade hoek dus. Nu is het er lieflijk, met zanderige, kronkelende paadjes. 

Even verderop ligt het gehucht Havenhoofd, dat in de Tweede Wereldoorlog door de nazi's is vernietigd en na de oorlog weer is opgebouwd. Vlak voor Goedereede haalt de klas pubers me weer in. Ja, al dit asfalt leent zich meer voor fietsen dan voor wandelen. In Goedereede verwen ik me met een lunch: een broodje knolvenkel met een alcoholvrij biertje. 

Aangesterkt loop ik verder, richting de Slikken van Flakkee: slikken en schorren die het overgangsgebied naar het Grevelingenmeer vormen. Eindelijk onverhard. Het noordelijke deel van de Slikken bestaat vooral uit aangeplant bos en struik, op een ondergrond die lichtrood kleurt. Zomers schijnt het veel roder te zijn. De paden zijn overwegend recht en saai, maar het is vol leven: vogels, vlinders, bijen, torren, ... het zoemt en tsjilpt dat het een lieve lust is!

Het zuidoostelijk deel van de Slikken is natuurgebied en niet toegankelijk. Ik neem genoegen met het uitzicht op de Slikken vanaf het fietspad. Vlak voor Herkingen nog even een stukje de grasdijk op, tussen de schapen, met zicht op het Grevelingenmeer. Ik ben moe en hongerig. Op de dijk eet ik een restje eten uit de doggy bag, die ik gisteren uit het Chinese restaurant heb meegekregen.

Het is al 18.00 uur geweest als ik het restaurant in de haven van Herkingen binnenloop. Met ruim 30 kilometers in de benen ben ik toe aan rust. En aan meer eten. Ik gun mezelf een glaasje witte wijn. Daarna nog een paar kilometers asfaltbuffelen, naar camping Battenoord. De stacaravans staan strak in het gelid, maar er is gelukkig een trekkersveld. De receptie is natuurlijk al lang dicht. Ik vermoed een tweede nachtje 'zwart kamperen'.